શાબરભાષ્યગત ભાષાવિચાર

૧. પ્રાસ્તાવિક જૈમિનિ અને શવામીના સમય જૈમિનિરચિત ‘ મીમાંસાસૂત્ર નો સમય સામાન્ય રીતે ઈ.સ. પૂર્વે ૪૦૦-૨૦૦ અને મીમાંસાસૂત્રના ભાષ્યકાર શખસ્વામીનો કાળ એમ, ખીરવ્યૂ, એફ ગેન્ગગ અને ઈ. ફ્રાવાલનેરે આશરે ઈ.સ. ૫૦૦ની પૂર્વ' અને ગાગે એ ઈ.સ. પૂર્વે ૧૦૮ પછીના વ્હાવાનું સ્વીકાયુ` છે. ઉપલબ્ધ મીમાંસાસત્ર ભાષ્યામાં શાખરભાષ્ય સૌથી પ્રાચીન છે. આ ભાષ્યમાં અવતરણુરૂપે ટાંકવામાં આવેલ વૈદિક

Transcribed from the prepared edition. This is the beginning of the article, not a summary — open the PDF to read it in full.

कंसारा जैमिनि के मीमांसासूत्र पर शबरस्वामी के भाष्य से उनका भाषा-विचार एकत्र करते हैं — दोनों आचार्यों का काल, शब्द जो समस्त अनुभव को आकार देता है, शब्द का अर्थ तथा आत्मा से सम्बन्ध, और शबर का यह तर्क कि 'स्वर्ग' किसी स्थान का नहीं, सुख का ही वाचक है। Kansara assembles Śabarasvāmin's thinking about language from his Bhāṣya on Jaimini's Mīmāṁsāsūtra: the dates of both authors, śabda as what gives shape to all experience, the word's relation to artha and to the self, and Śabara's argument that svarga names happiness rather than a place.

Written by the archive’s cataloguers, not by the author.